Pierwsze rozdanie remika potrafi wywołać sporo pytań: ile kart rozdać, kiedy wolno się wyłożyć i co właściwie zrobić z jokerem? Poniżej porządkuję zasady remika w praktycznej wersji dla 2-4 osób, razem z przykładami układów, przebiegiem tury, punktacją i najczęstszymi domowymi wariantami.
W remiku liczy się układ kart, kolejność ruchu i jasne zasady punktacji
- Cel gry polega na pozbyciu się wszystkich kart przez tworzenie sekwensów i kompletów.
- Najczęściej używa się dwóch talii po 52 karty oraz 4 jokerów, czyli łącznie 108 kart.
- W swojej turze gracz dobiera kartę, może wykładać układy i kończy ruch odrzuceniem jednej karty.
- Pierwsze wyłożenie często musi mieć wartość co najmniej 51 punktów, choć spotyka się też próg 30 lub 40.
- Po zakończeniu rozdania pozostali gracze dostają punkty karne za karty na ręce.
Na czym polega remik i jak przygotować grę
Remik to gra karciana, w której układa się karty w poprawne zestawy, a następnie dokłada je do własnych lub już istniejących układów. Wygrywa osoba, która jako pierwsza pozbędzie się wszystkich kart, zwykle kończąc turę odrzuceniem ostatniej z nich.
Talia i liczba graczy
Najwygodniejszy zestaw dla domowej rozgrywki obejmuje dwie standardowe talie i cztery jokery. Taki komplet daje 108 kart i dobrze sprawdza się przy 2-4 graczach. W niektórych pudełkach znajduje się sześć jokerów, dlatego przed rozpoczęciem warto po prostu policzyć karty i ustalić, czy wszystkie biorą udział w grze.
Najczęściej każdy uczestnik otrzymuje 13 kart. Pozostałe karty tworzą zakryty stos dobierania, a jedna odkryta karta rozpoczyna stos odrzuconych. Przy większej liczbie graczy można rozdać po 14 kart, ale wtedy dobrze zachować tę samą liczbę kart do końca całej partii.
Co jest poprawnym układem
Na stole tworzy się przede wszystkim sekwensy i komplety. Sekwens to co najmniej trzy kolejne karty w tym samym kolorze, na przykład 5, 6 i 7 kier. Komplet składa się z kart o tej samej wartości, ale w różnych kolorach, na przykład z czterech króli.
Przed rozdaniem dobrze ustalić, jak traktujecie asa. W opisanej tu wersji może on tworzyć układ A-2-3 albo Q-K-A, lecz nie łączy się w sekwensie z obu stron jednocześnie. Układ K-A-2 jest więc nieważny.
Jak wygląda tura gracza krok po kroku
Przebieg ruchu jest prosty, ale jego kolejność ma znaczenie. Właśnie przy niej najczęściej pojawiają się spory, zwłaszcza gdy ktoś chce odrzucić kartę przed dobraniem albo dobrać kilka kart naraz.
- Dobierz jedną kartę z zakrytego stosu albo weź wierzchnią kartę ze stosu odrzuconych.
- Sprawdź, czy możesz wyłożyć nowy układ albo dołożyć kartę do układu już leżącego na stole.
- Jeśli zasady na to pozwalają, możesz przeorganizować własne wyłożone karty, pod warunkiem że po zmianie wszystkie układy nadal są poprawne.
- Odrzuć jedną kartę na stos odkryty i zakończ turę.
Najbezpieczniej przyjąć, że z odkrytego stosu wolno zabrać tylko jego górną kartę. Istnieją warianty, w których gracz może wziąć kilka kart leżących niżej, ale wtedy musi zabrać również wszystkie karty znajdujące się nad wybraną. To ciekawa zasada dla bardziej zaawansowanych, jednak początkującym może niepotrzebnie komplikować rozgrywkę.
Jeśli stos zakryty się skończy, tasuje się karty ze stosu odrzuconych, zostawiając jego ostatnią kartę odkrytą. Dzięki temu gra może być kontynuowana bez zmiany pozostałych reguł.
Jak układać sekwensy, komplety i zestawy z jokerem
Sekwens, czyli kolejne karty w jednym kolorze
Najprostszy przykład to 3, 4, 5 i 6 pik. Wszystkie karty muszą należeć do tego samego koloru, a wartości muszą następować po sobie. Sekwens może mieć trzy karty, ale można go później przedłużyć z jednej lub z obu stron.
Przykładowo do 8, 9 i 10 karo można dołożyć 7 karo albo waleta karo. Nie wolno natomiast dołożyć dziewiątki kier, nawet jeśli karta ma tę samą wartość.
Komplet, czyli ta sama wartość w różnych kolorach
Komplet tworzą przynajmniej trzy karty o tej samej wartości, na przykład 8 pik, 8 kier i 8 karo. W klasycznym układzie nie powinno być dwóch kart tego samego koloru, dlatego cztery ósemki mogą utworzyć pełny komplet, ale druga ósemka pik już nie.
| Układ | Przykład | Co trzeba zapamiętać |
|---|---|---|
| Sekwens | 5, 6, 7 kier | Kolejne wartości i jeden kolor |
| Komplet | 9 pik, 9 kier, 9 karo | Ta sama wartość i różne kolory |
| Sekwens z jokerem | 10, joker, dama trefl | Joker zastępuje waleta trefl |
Przeczytaj również: Cascadia - spokojna gra planszowa o planowaniu i punktach
Joker nie jest kartą bez ograniczeń
Joker może zastąpić brakującą kartę w sekwensie albo komplecie. Jeśli leżą 10 trefl, joker i dama trefl, oznacza to, że joker pełni funkcję waleta trefl. Warto od razu powiedzieć na głos, jaką kartę zastępuje, bo później ułatwia to jego wymianę.
Praktyczna zasada domowa mówi, że gracz może zastąpić jokera właściwą kartą i musi wykorzystać odzyskanego jokera w tej samej turze. Dzięki temu joker nie trafia z powrotem na rękę i nie staje się zbyt silnym, całkowicie bezpiecznym zapasem. Jeśli wolicie prostszą rozgrywkę, możecie zakazać przejmowania jokerów aż do kolejnego rozdania.
Pierwsze wyłożenie wymaga ustalonego progu
Najczęściej spotykany wariant zakłada, że pierwsze wyłożenie gracza musi mieć łączną wartość co najmniej 51 punktów. Wartość liczy się z kart tworzących układy, a nie z kart pozostających na ręce. Po spełnieniu tego warunku można w kolejnych turach dokładać karty i przebudowywać układy zgodnie z przyjętymi regułami.
Przykładowo sekwens 10, walet, dama i król kier ma wartość 46 punktów, więc sam nie wystarczy do otwarcia przy progu 51. Jeśli gracz dołoży do niego komplet trzech piątek, uzyska dodatkowe 15 punktów i może się wyłożyć.
W domowych zasadach spotyka się też próg 30 albo 40 punktów. Nie ma tu jednego uniwersalnego standardu, dlatego najlepiej zapisać ustalenie przed pierwszym rozdaniem. W przeciwnym razie jedna osoba może pamiętać zasady z progiem 30, a druga z progiem 51.
Dobrym rozwiązaniem dla początkujących jest próg 30 punktów bez dodatkowego wymogu czystego sekwensu. Bardziej wymagająca wersja może wymagać, aby w pierwszym wyłożeniu znalazł się przynajmniej jeden sekwens bez jokera. Taki warunek ogranicza przypadkowe otwieranie się samymi kompletami i zwiększa znaczenie planowania.
Jak liczyć punkty po zakończeniu rozdania
Gdy jeden gracz wyłoży wszystkie karty i zakończy ruch, pozostali liczą punkty za karty trzymane na ręce. W najprostszym systemie każdy zapisuje sobie punkty karne, a po kilku rozdaniach wygrywa osoba z najniższym wynikiem.
| Karta | Liczba punktów |
|---|---|
| Karty od 2 do 10 | Wartość karty |
| Walet, dama, król | 10 punktów |
| As | 1 albo 11 punktów, zgodnie z ustaleniem |
| Joker | Najczęściej 25 albo 50 punktów |
Przy krótkiej rozgrywce polecam liczyć jokera za 25 punktów, a asa za 11. Przy takim ustawieniu kary są odczuwalne, ale pojedynczy joker nie przesądza automatycznie o całej partii. Jeśli gracie do 100 punktów, zwykle wystarczą 3-6 rozdań, zależnie od tempa i liczby graczy.
Możecie też przyjąć odwrotny system, w którym zwycięzca rozdania otrzymuje sumę punktów pozostawionych przez przeciwników. Wtedy wygrywa osoba z najwyższym wynikiem. Oba rozwiązania działają, lecz nie wolno mieszać ich w trakcie jednej partii.
Jak grać rozsądniej i uniknąć typowych sporów
W remiku nie opłaca się od razu wykładać wszystkiego, co pasuje do układów. Czasem lepiej zachować kartę, która może zamknąć sekwens z obu stron, niż zdobyć kilka punktów za szybkie otwarcie. Szczególnie cenne są karty elastyczne, takie jak 7, 8 i 9, bo mogą wejść do wielu różnych sekwensów.
Obserwuję też, że początkujący zbyt długo trzymają wysokie karty. Król, dama czy walet są przydatne w układach, ale jeśli rozdanie zaczyna się kończyć, pozostawienie ich na ręce oznacza co najmniej 10 punktów karnych za każdą kartę. Gdy nie widzisz realnej szansy na wykorzystanie wysokiej karty, lepiej pozbyć się jej wcześniej.
- Nie odrzucaj automatycznie kart, których przeciwnik właśnie szukał.
- Zapamiętuj, jakie wartości i kolory trafiają na stos odkryty.
- Nie traktuj jokera jak ozdoby. Użyj go tam, gdzie rzeczywiście otwiera lub zamyka układ.
- Przed rozpoczęciem ustalcie próg pierwszego wyłożenia, wartość asa i jokera oraz sposób zakończenia rozdania.
- Jeśli ktoś przeorganizowuje układy na stole, po jego ruchu wszystkie zestawy muszą nadal spełniać podstawowe warunki.
Przy dwóch osobach gra jest bardziej taktyczna, ponieważ szybciej zauważamy, czego brakuje przeciwnikowi. Jeśli szukam odmiany do samotnego grania, traktuję remika jako punkt wyjścia, a później wybieram spośród gier planszowych solo takich, które oferują podobne układanie i planowanie.
Przy rodzinnym stole można natomiast uprościć próg pierwszego wyłożenia i ograniczyć liczbę zasad dotyczących przebudowy układów. Dzięki temu remik dobrze sprawdza się jako szybka gra towarzyska, podobnie jak rodzinna gra Psi Park, choć obie gry angażują graczy w zupełnie inny sposób.
Jedna kartka przed rozdaniem oszczędza całą kłótnię
Najlepszy domowy zestaw zasad warto zapisać w kilku punktach: liczba rozdawanych kart, próg pierwszego wyłożenia, sposób używania jokera, wartość asa i warunek końca partii. To drobiazg, ale jedno krótkie ustalenie przed grą działa lepiej niż rozstrzyganie sporów w połowie rozdania.
Jeśli gracie pierwszy raz, zacznijcie od 13 kart, progu 30 punktów, dobierania jednej karty i prostego liczenia kar za rękę. Po jednej lub dwóch partiach łatwo dodacie próg 51, przebudowę układów i bardziej wymagające reguły dla jokera. Właśnie ta możliwość stopniowania trudności sprawia, że remik potrafi być jednocześnie przystępny dla początkujących i zaskakująco taktyczny dla stałych graczy.
